Soms wordt zorg gezien als iets wat zich afspeelt achter de deuren van een organisatie. Iets van “daarbinnen”. Wat we zien in de dagelijkse praktijk is dat we in Elspeet omkijken naar elkaar. We doen het leven samen in plaats van een ieder voor zich.
Als locatie van Norschoten mogen wij daar onderdeel van zijn. Sinds januari ben ik, Job Kiks, als locatiemanager verbonden aan deze zorglocatie in Elspeet.
Vanuit die rol zal ik een paar keer per jaar deze column schrijven waarin de wederzijdse maatschappelijke rol zal worden onderstreept. Want Norschoten is er voor Elspeet en omgeving, en Elspeet is er voor Norschoten.
Wij zijn een Christelijk huis. Dat betekent dat naastenliefde en aandacht voor elkaar een belangrijke basis vormen in hoe wij werken en samenleven. Tegelijk is er ruimte voor ieders eigen invulling. Bewoners leven bij ons zo veel mogelijk op hun eigen manier, met hun eigen gewoonten, voor een ieder die deze zorg nodig heeft volgens het VPT-concept.
VPT staat voor ‘volledig pakket thuis’ en zal in de volgende column verder worden uitgelegd.
Binnen Norschoten werken wij van hart tot hart. Dat zie je terug in de dagelijkse zorg, maar juist ook in de kleine momenten van oprechte aandacht waarin we elkaar zien.
Wat het team in het bijzonder is bijgebleven, is de tijd rondom corona. In een periode waarin afstand houden de norm was, kwam de betrokkenheid vanuit het dorp juist sterk naar voren. Ondernemers en inwoners van Elspeet lieten van zich horen met giften, attenties en gebaren van steun. Voor bewoners én medewerkers. Dat werd enorm gewaardeerd en gaf een sterk gevoel: we doen dit samen. En misschien is dat nog steeds wel de kern.
De zorg verandert, en we kunnen het niet alleen. Daarom blijven vrijwilligers van grote waarde. Mensen die een stukje tijd, aandacht of betrokkenheid willen geven, op hun eigen manier.
Soms zit dat in iets kleins. Denk aan het koken, een helpende hand of een wandeling of fietstocht in onze prachtige omgeving.
Spreekt dit u aan? U bent van harte welkom om eens kennis te maken.
Met deze column zal ik af en toe delen wat er speelt. In de zorg, in het dorp, en juist in de verbinding daartussen.
Want zorg is uiteindelijk geen plek.
Het is iets wat we samen vormgeven.
